"خسته ام" (نویسنده : حسین)

خسته ام از اینکه ، همه منو برای خودشون می خوان....هیشکی به من فکر نمی کنه....همه می خوان یه جوری بهم لطف کنن، ولی این لطف های از روی ترحم رو نمی خوام.

خسته ام .... خسته ام از اینکه به چشم یه مهره سوخته و تموم شده بهم نگاه می کنن.

بقیه رو تو ادامه متن بخونین.....

 مدتیه بیش از حد دستام می لرزه و نمی تونم کارام رو به درستی انجام بدم و امشبم که می خوام به این خونه دستبرد بزنم ترس به شدت رعشه های  تنم افزوده.....ماشینم رو نزدیک خونه پارک می کنم و بعد خودمو به  سختی از دیوار به داخل حیاط می رسونم.....هنوزم دست و پام می لرزه.....رو تک تک قسمت های این خونه از خیلی وقت پیش کار کردم ، برا همین واسه رسیدن به هدفم زمان کمی لازم دارم......اما این رعشه ها جزو پیش بینی هام نبود و واسه همینم از وقتی به داخل خونه رفتم ، هرقدمی که بر می دارم دست و پام به یه چیزی می خوره و سروصداهای زیادی ایجاد می کنه....نمی دونم از شانس من بوده یا از سنگینی خواب افراد خونه که این سروصداها اونا رو از قضیه با خبر نکرد.

اوج نهایی (نویسنده : حسین)

روز تولد ، روزی که همه شادن ، روزی که برای آینده و اوج گیری تصمیم می گیری..... من هم می خوام اوج گرفتنو با یه پرش شروع کنم......اما......یه چیزایی هست که نمی خوان ، رو به بالا برم و هی منو پایین می کشن..... زمزمه هایی که بهم یادآوری می کنن تو برای صعود نیستی .....سقوط ....سقوط

ادامه داستان رو در ادامه متن بخونید.....

پدرمومن من ... مادر مقدس من ... نماز تو یک ورزش تکراری است بدون هیچ اثر اخلاقی و اصلاح عملی و حتی نتیجه بهداشتی ! که صبح و ظهر و شب انجام می دهی اما نه معانی الفاظ و ارکانش را می دانی و نه فلسفه حقیقی و هدف اساسی اش را می فهمی. تمام نتیجه کار تو و آثار نماز تو این است که پشت تو قوز درآورد و پیشانی صافت پینه بست و فرق من بی نماز با تو نمازگزار فقط این است که من این دو علامت تقوی را ندارم!

تو می گویی: نماز خواندن با خدا سخن گفتن است. تصورش را بکن کسی با مخاطبی مشغول حرف زدن باشد اما خودش نفهمد که دارد چه می گوید؟ فقط تمام کوشش اش این باشد که با دقت و وسواس مضحکی الفاظ و حروف را از مخارج اصلی اش صادر کند. اگر هنگام حرف زدن "ص" را "س" تلفظ کند حرف زدنش غلط می شود اما اگر اصلا نفهمد چه حرفهایی می زند و به مخاطبش چه می گوید غلط نمی شود!

  خداوندا،اگر نداشتن، ذلیل داشتنم می کند ، ندارم کن .

خداوندا ، اگر کاشتن اسیر چیدنم می کند ، بیکارم کن .

خداوندا ، اگر به لحظه غفلتی افتادم ، پیش از سقوط هوشیارم کن .

خداوندا ، اگر اندیشه خیانت به یاران و دوستان در سرم افتاد بر سردارم کن .

خداوندا ، اگر لحظه ای رنج بیماران از سرم بیرون رفت ، سخت بی ترحم بیمارم کن .

خداوندا ، به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته حسرت نخورم ،مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نشوم .

خداوندا تو چگونه زیستن را به من بیاموز ، خود چگونه مردن را خواهم آموخت    

                                                "دکتر شریعتی"

مرد جوانی از سقراط پرسید راز موفقیت چیست ؟

سقراط به او گفت : فردا به کنار نهر آب بیا تا راز موفقیت را به تو بگویم . صبح فردا مرد جوان مشتاقانه به کنار رود رفت .
سقراط از اوخواست که دنبالش به راه بیفتد . جوان با او به راه افتاد . به لبه رود رسیدند و به آب زدند و آنقدر پیش رفتند
تا آب به زیر چانه آنها رسید . ناگهان سقراط مرد جوان را گرفت و زیر آب فرو برد . جوان نومیدانه تلاش کرد خود را رها کند ،اما سقراط آنقدر قوی بود که او را نگه دارد . مرد جوان آنقدر زیر آب ماند که رنگش به کبودی گرایید و بالاخره توانست خود را خلاصی بخشد . همین که به روی آب آمد ، اولین کاری که کرد آن بود که نفسی بس عمیق کشید و هوا را به اعماق ریه اش فروفرستاد . سقراط از او پرسید زیر آب چه چیزی را بیش از همه مشتاق بودی ؟ گفت : هوا .

سقراط گفت : هر زمان که به همین میزان که اشتیاق هوا را داشتی موفقیت را مشتاق بودی تلاش خواهی کردکه آن را به دست
بیاوری ؛ موفقیت راز دیگری ندارد .

   اینم سری دوم شعر آهنگ های محسن چاووشی که قولشو داده بودم. تو ادامه مطلب می تونید شعر آهنگهای فیلم سنتوری (رفیق من ، زخم زبونا و خیانت ) ، لنگه کفش ، عشق دو حرفی ، راه کربلا ، تبر ، تئاتر زندگی ، فلسطین و توی شهری که تو نیستی رو بخونید....

آخر مطلب لینک دانلود آهنگهای" سنتوری" رو واستون قرار دادم....

سلام بچه ها

این داستان رو خودم نوشتم و میشه گفت اولین داستانمه که واسه خوندن بقیه قرار میدم. دوست دارم نظرتون رو در موردش بدونم.

                                                                  " پرتگاه"

از خودم هیچی نمی دونم...نه اسم ، نه سن ، نه خانواده ...هیچی ، هیچی نمی دونم...فقط یه چیزهای مبهم تو ذهنمه که اونم مربوط به کابوس های شبام میشه.

از وقتی یادم میاد توی یه اتاق زندونیم که چند نفر ازم در مورد خاطراتم می پرسن...باید یادت بیاد...آخه فقط تو از اون مهلکه جون سالم به در بردی...بگو چی شد....اما من که حتی حرف زدن رو هم فراموش کردم فقط به اونا و دورو اطرافم توجه می کنم و تصاویر کابوسامو کنار هم می چینم تا یه چیزی که به خودم برگرده ، پیدا کنم و بفهمم تو این دنیا چه غلطی می کنم.

حکیم ابوالقاسم حسن(منصور) بن علی طوسی معروف به فردوسی در سال 329 هجری در روستای باژ، در نزدیکی طوس و در 15 کیلومتری شمال مشهد در استان خراسان متولد شد. 

   پدر فردوسی دهقان بود که در آن زمان به معنی ایرانی‌تبار و صاحب مزرعه بوده‌است. دهقانان گروهی از مردم بودند که از لحاظ طبقه اجتماعی بین اشراف و کشاورزان قرار داشتند و به اشراف ارضی معروف بودند. این رسم مربوط به دوران ساسانیان بود که با اندکی تغییر تا قرن ششم هجری نیز ادامه داشت. او به خاطر داشتن وضع مالی مناسب تحصیلات خوبی را سپری کرد. همچنین علاوه بر زبان فارسی دری به زبان‌های عربی و پهلوی نیز آشنا بود. فردوسی دوران کودکی و جوانیش را دوران سامانیان سپری کرد.